ചില സിനിമകൾ കാണുമ്പോൾ കഥയേക്കാൾ കൂടുതൽ നമ്മുടെ മനസ്സിൽ നിൽക്കുന്നത് അതിലെ ഒരു 'മൂഡ്' ആയിരിക്കും. രാത്രി, നിർത്താതെ പെയ്യുന്ന മഴ, നനഞ്ഞ റോഡിൽ തെളിയുന്ന നിയോൺ വെളിച്ചം, സിഗരറ്റ് പുക, തനിച്ചിരിക്കുന്ന നായകൻ. ബ്ലേഡ് റണ്ണർ 2049, ടാക്സി ഡ്രൈവർ, ജോക്കർ, അല്ലെങ്കിൽ മലയാളത്തിലെ 'ഇയ്യോബിന്റെ പുസ്തകം', 'മായാനദി' (ചില ഭാഗങ്ങൾ) ഒക്കെ ഈ ഗണത്തിൽ പെടുത്താം.
ഇതിനെയാണ് സിനിമയിൽ 'നിയോ-നോയർ' (Neo-Noir) എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. പക്ഷേ ചോദ്യം ഇതാണ്: എന്തിനാണ് നമ്മൾ ഈ ഇരുട്ടിനെയും വിഷാദത്തെയും ഇത്രമേൽ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്?
1. ഏകാന്തതയുടെ സൗന്ദര്യം (Urban Loneliness) നമ്മളെല്ലാവരും ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടവരാണ്. ഈ സിനിമകൾ കാണിക്കുന്നത് അതാണ്. വലിയ നഗരമാണ്, ചുറ്റും ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകളുണ്ട്, പക്ഷേ നായകൻ തനിച്ചാണ്. നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ഏകാന്തതയെ സ്ക്രീനിൽ കാണുമ്പോൾ നമുക്കൊരു ആശ്വാസം തോന്നും. "ഞാൻ മാത്രമല്ല, ഇവനും തനിച്ചാണല്ലോ" എന്നൊരു തോന്നൽ.
2. ആരും നല്ലവരല്ല (Moral Ambiguity) പഴയ സിനിമകളിൽ നായകൻ വെള്ളയും വില്ലൻ കറുപ്പും ഇട്ടാണ് വരിക. നായകൻ എപ്പോഴും സത്യം മാത്രമേ പറയൂ. പക്ഷേ നോയർ സിനിമകളിൽ അങ്ങനെയല്ല. നായകനും കള്ളം പറയും, തെറ്റ് ചെയ്യും. ചിലപ്പോൾ വില്ലനേക്കാൾ മോശമായി പെരുമാറും. നമ്മുടെ ജീവിതവും അങ്ങനെത്തന്നെയാണ്. നമ്മളാരും പൂർണ്ണമായും നല്ലവരല്ല. നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ഈ "ഗ്രേ ഏരിയ" (Grey Area) ഈ സിനിമകൾ തുറന്നു കാണിക്കുന്നു.
3. രാത്രിയുടെ സമാധാനം പകൽ വെളിച്ചം സത്യത്തിന്റേതാണ്. അവിടെ എല്ലാം വ്യക്തമാണ്. പക്ഷേ രാത്രി നിഗൂഢമാണ്. ഇരുട്ടിൽ നമുക്ക് ഒളിച്ചിരിക്കാം. ആരും കാണാതെ കരയാം, ആരും കാണാതെ നടക്കാം. ആ സ്വാതന്ത്ര്യമാണ് ഈ സിനിമകളുടെ ഭംഗി.
പുറത്ത് മഴ പെയ്യുമ്പോൾ, ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി വെറുതെ ഇരിക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമാണോ? എങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലും ഒരു 'നോയർ' കാമുകനുണ്ട്.